یعنی کسی که همیشه با تو هم احساسه

                                       در لبخند و اشک تو شریکه

دوست یعنی کسی که با نگاهش با حرفش و با سکوتش به تو احساسای قشنگ دنیا رو هدیه میده 

دوست یعنی کسی که تو رو دوست داره نه به این خاطر که فلان روز فلان محبت بهش کردی

                                نه به این خاطر که خوبی و بهش خوبی کردی 

              فقط به این خاطر که.....

                                          دوستت داره بدون هیچ دلیلی

                                     شاید دلیلش در دایره ی لغات جا نمیشه

                                      و شاید اصلا دلیلی وجود نداشته باشه

کاش بشه تو این غبار روزگار و از پشت نقابای رنگارنگ یه دوست واقعی رو پیدا کرد.

دوستی که وقتی با برق نگاهش با تو حرف میزنه و آرامش تمام وجودتو در بر میگیره.

              دوستی که خیلی وقتا دلت می خواد بهش بگی که چقدر دوسش داری

                                           ولی چون فکر می کنی هیچ کلمه

                    و هیچ جمله ای نمی تونه اون احساسو وصف کنه و بهش بگه

                                              از گفتنش پشیمون میشه.....

دوستی که کنارش ثانیه ها با انرژی خاصی جاشونو به ساعت ها میدن و وقتی نیست انگار اصلا

حرکت نمی کنن

                             دوستی که داری وقتی با ماه آسمونیت حرف میزنی

                             همون ماهی که همیشه از آرزوهات براش می گی.....

           بهش میگی که کاش الان کنارت بود و در تماشای ماه و آسمون شریکت میشد

                         دوستی که به خاطر وجودش زندگی کردن رو دوست داری

                                               دوستی که.....

                     و در آخر.....

                 به امید آنکه روزی رسد که همه ی دوستی ها تا آخر ادامه داشته باشه.

      سادگی مرا ببخش که خویش را تو خوانده ام

                                              برای برگشتن تو به انتظار مانده ام

      سادگی مرا ببخش که دلخوش از تو بوده ام

                                              تو را به انگشتر شعر مثل نگین نشانده ام

      به من نخند و گریه کن چرا که جز نیاز تو

                                              هر چه نیاز بود و هست از در خانه رانده ام

     اگر به کوتاهی خواب خواب مرا سایه شدی

                                                به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

      گلوی فریاد مرا سکوت دعوت تو بود

                                                ولی من این سکوت را به قصه ها رسانده ام

      دوباره از صداقتم دامی برای من نساز

                                                 از ابتدا دست تو را در این قمار خوانده ام

      گناه از تو بود و من نیازمند بخششت

                                                 چرا که من در ابتدا تو را از خود نرانده ام

      گناه کار هر که بود کیفر آن مال من است

                                                  به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام