هنوز که هنوزه ، گرد و غبار برخاسته از هیاهوی دل های پریشان حدیت مهر را زمزمه می کند .

لولای پنجره شمیم تو را آرزو می کند . و فضای سوت و کور اتاق یاد تو را التماس می کند . با یاد تو ، نامت را زمزمه می کنم و از تنهایی ها و سیاهی ها گریز می زنم :

صنما با غم عشق تو چه تدبیر کنم                 تا به کی در غم تو ناله شبگیر کنم .

می خواهم خود را از خودخواهی ها ، از میان خواسته های به ارث برده ، از قوم بنی اسرائیل ، از میان غرور دل بیابان گردان و از میان ادعای فرعون بودن مردم رهایی بخشم و در دل تو لنگر بیاندازم .

آیا گناه من برای نرسیدن به تو ، یدک کشیدن زنجیر فقر است یا کول کردن سادگی و یتیم بودنم ؟

آرام جانم ، گوش به من بسپار و در هیاهوی تاریکی ها و ظلمت گناه مرا رها نکن .

شبی که خود را شناختم ، شبی تاریک وسیاه بود و می خواهم در این شب نورانی بار دیگر خود را بشناسم .حدیثم را در همین دمادم صبح ، همصدا با خروس بام به طاق آسمان می کوبم و فریاد می کشم :

الهی ! مهربانم ! این است سادگی بنده ات ؟

مرا به حال خود وا مگذار ، بغضم را می فشارم ، دستانم را روی چشمانم می گذارم و نجوا می کنم :

اللهم انی اسئلک من بهائک بابهاه ، و کل بهائک بهی ....

هیوای خوبم، نازی گلم، میکائیل و علی عزیزم ، یلدای عزیزم  و به امید اینکه تمام  خاطرات

تلخ گذشته رو فراموش کنه و رضای عزیزم و دختر خاله ی عزیزم  فاطی و همه ی دوستای

عزیزم که امیدوارم به عشقشون برسن.

دوستای خوبم  نمی دونم چرا همتون فکر می کردین که نوشته هام  ماله عشق از دست

رفتمه. این بلاگ همش متعلق به یه عشقه با این تفاوت که عشقه همه شما ماله جنس

مخالفتون و  عشق من  متعلق به بهترین دوستم و دختر خاله ی عزیزم هیواست .

کسی که  بار ها بهم کمک کرد  که خودمو بشناسم و حرفای دلمو بزنم . از حقه خودم دفاع

کنم حالا هم می خوام حرفای دلمو به خودش بگم بهش بگم که که من دیگه عاشقش نیستم

من دیگه الان خود خودشم .

                   دیگر با قاصدک ها دوست نبود و شاخه های محبت را می شکست.

                       به آسمان کاری نداشت و دیگر گلبرگ رزها را نوازش نمی کرد.

                                                       شبی خاموش نبود.

                          قاصدک از خانه ی ظلمت پوش بیرون آمد.باید پیغامش را  

                                                             می رساند.

                   پیغامش مثل همیشه نبود، پیغامش حرف دل بود که باید آن را به

                                                         مقصد می رساند.

                    چاره ای دیگر نداشت. خود را به باد سپرد. اما باد آن را به سمت

                                                               دریا برد.

                   قاصدک نگاهی ملتمسانه به ستاره کرد اما از دست ستاره کاری

                                                             بر نمی آمد.

                   باد قاصدک را به دست امواج سپرد و آن ها هم قاصدک را به اعماق

                                                            دریا فرستادند.

                               اما قاصدک حرفایی داشت...

دلم تنگ است

                          برای نگاه پر از مهرت

                                                                برای صدای دلنشین آرام بخشت

                                                                برای گفته های پر معنای عاشقانه ات

                                                                برای دستان نیرومند یاری دهنده ات

برای نوازش های لطیف پر احساست

                         برای آغوش همیشه باز گرمت

                                                                برای قلب پاک پر ایمانت

                                                                و برای بودن دوباره در کنارت

                                                                بودن برای همیشه...بودن بدون غم فراقی دوباره .                            

من عهد بستم که هر هفته که از رفتنت گذشت من غم تنهاییم رو تو یه دفتر بنویسم

و تو هم هر هفته یه بوته گل هر جایی که هستی بکاری تا دوباره بیای.

و امروز می بینم که دوست من که تو باهاش ازدواج کردی یه باغ پر از گلای رنگارنگ داره

و من یه دفتر پوسیده به اندازه ی شاهنامه.

نه هراس از من

من خود نیز از دورنگی ها...دروغ ها...گناه ها بیزارم

و مانند تو وفا...عشق و عاطفه را دوست دارم

نه هراس از من

مرا دوست خود بدان که من از دشمنان تو خشمگین

و با دوستانت مهربانم

مرا شریک خود بدان که اشکهایت را دوست ندارم

ولی شادیت و لبخندت را دوست دارم

مرا همدرد خود بدان که پا به پایت درد می کشم

و برای بهبود آن پا به پایت زحمت می کشم

مرا همراز خود بدان که درد دلت پیش من محفوظ است

و جانم همیشه به دنبال مرحمی برای آرامش آن است

مرا در پیمودن پیچ و تابهای سخت زندگی تکیه گاه خود بدان

و بدان این تکیه گاه ابدیست

و همیشه آماده برای توست

مرا برای کمک بطلب که با تمام نیرو به سویت می شتابم

از دل عاشق بی گناهم مهراس که تنها جرمش عشق به توست

تنها می خواهم از من نهراس...مرا باور کنی و عشقم را نیز