من پر از فریادهای ساکتم
                   یا درختی در میان یک کویر
                   شعری از جنس صبوری گفته ام
                   تا ابد در واژه های خود اسیر

کوچه کوچه شعر می گویم ولی
واژه واژه مظهر افتادگی
سرنوشت شعرهایم قصه شد
قصه ی روشن دلدادگی

                  بعد از این تصویر تو یک خاطره است
                  غصه را در چشم هایم خوانده ام
                  قلب پر مهر و پر از عشق تو را
                  عذر می خواهم اگر رنجانده ام