دیگر با قاصدک ها دوست نبود و شاخه های محبت را می شکست.

                       به آسمان کاری نداشت و دیگر گلبرگ رزها را نوازش نمی کرد.

                                                       شبی خاموش نبود.

                          قاصدک از خانه ی ظلمت پوش بیرون آمد.باید پیغامش را  

                                                             می رساند.

                   پیغامش مثل همیشه نبود، پیغامش حرف دل بود که باید آن را به

                                                         مقصد می رساند.

                    چاره ای دیگر نداشت. خود را به باد سپرد. اما باد آن را به سمت

                                                               دریا برد.

                   قاصدک نگاهی ملتمسانه به ستاره کرد اما از دست ستاره کاری

                                                             بر نمی آمد.

                   باد قاصدک را به دست امواج سپرد و آن ها هم قاصدک را به اعماق

                                                            دریا فرستادند.

                               اما قاصدک حرفایی داشت...