| تبليغات | X |
 |
 |
|
| شبانه های بی تو یعنی حضور گریه با من نبودن تو یعنی هجوم گریه |
مرگ من روزی فرا خواهد رسید در بهاری روشن از امواج نور در زمستانی غبار آلود و درد یا خزانی خالی از فریاد و شور دیدگاهم همچو دالان های تار گونه هاین همچو مرمرهای سرد ناگهان خوابی مرا خواهد ربود من تهی خواهم شد از فریاد و درد خاک می خواند مرا هر دم به خویش می رسند از راه که خاکم نهند آه...! شاید عاشقانم نیمه شب گل به روی گور غمناکم نهند بعد من،ناگه به یک سو می روند پرده های تیره ی دنیای من چشم های ناشناسی می خزند روی کاغذها و دفتر های من در اتاق کوچکم پا می نهند بعد من،با یاد من بی گانه ای در بر آیینه می ماند به جای تار مویی نقش دستی شانه ای بعد ها نام مرا باران و باد نرم می شویند از رخسار سنگ گور گمنام می ماند به راه فارغ از افسانه ها و نام ننگ |
|
+ نوشته شده در
جمعه سیزدهم آبان 1384ساعت 3:24 توسط دیانا |
|
|
صفحه نخست پست الکترونیک آرشیو |
| درباره وبلاگ |
|
| پیوندهای روزانه |
|
گیس گلابتون آرشیو پیوندهای روزانه |
|
RSS
|