وقتی نبودی کسی نبود تا به درد دل تنهایم برسد مرهمی بر این زخم دلم بگذارد.اما وقتی 

آمدی آرامش آوردی، مرهمی برای زخم عاشقی ام آوردی. صبر را به من هدیه کردی، مرا  

نصیحت کردی، مرا آرام کردی. مرا از پله ی مرگ دور ساختی در چشمانت خیره شدم و

آن وقت بودکه فهمیدم چقدر دوستت دارم. آنقدرکه دوریت برایم سخت است.اینک که آمده ای

بهانه ای برای اشک ریختن ندارم. دیگر غصه ای را در نگاه خود نمی بینم. دیگر در خانه ی

کوچک قلبم رنگ شادی دیده می شود. رنگ محبت دوستی عشق خدا را شکر که برگشتی و

مرا در زمونه ای غریب تنها نذاشتی و خدا را صد هزار مرتبه شکر که باز هم در کنارمی و باز

آن قلب پر مهر و باز آن حرفای عاشقانه