باز هم دستهایم به یادت شعر گفت

خدایا کمکم کن ...

rainbowlove — Fri, 21 Sep 2007 18:16:18 GMT

تنهام تنهاتر از همیشه ...

چرا من ؟ چرا باز هم تا اومدم بخندم اینقدر زود چشمای کوچکم را گریون کردی؟

چرا تا اومدم یه جور دیگه به زندگی نگاه کنم عین پتک زدی تو سرم که همون طور....

خدایا گناهم چی بود که این طور.....

چرا این دفعه هیوای من ...چرا کسی که منو بهتر از خودم میشناسه باید تنهام بزاره؟

خدا جونم چرا؟

خدایا خودت میدونی که بعد از این همه وابستگی دیگه نمی تونم ...

میدونی که همه چیزم اونه ...

میدونی که تو لحظه لحظه ی زندگیم فقط اون بود که همدم تنهایی هام بود...

میدونی که تو تموم لحظه ها اون بود که دستمو می گرفت و نمی ذاشت جا بمونم...

میدونی که تنها کسی که تموم تصمیم های غلطم رو تصحیح می کرد اون بود ...

خدا جونم بذار بازم اون باشه ...

تا بازم بتونیم تموم کوچه پس کوچه های شهر رو باهم راه بریم و تموم خاطزات

۱۳سالمون رو ....

دلتنگم دلتنگ تر از همیشه ...

امروز بعد از ۶روز،۶روزی که دلیل ندیدنش رو نمیدونستم، دیدمش

اما چه فایده... تو اون چند دقیقه با نگاه کردن تو چشاش نتوستم حرف بزنم بازم

گریه گریه گریه..... بازم نتونستم نتوستم ....

هیوای من هیوای نازم تموم زندگیم با تو بود نذاز نقشه هایی که واسه بعد این چند سال

باهم کشیدیم از بین بره...

نذار آدمایی که خیلی دوسشون داشتم این طور بی رحمانه در موردم قضاوت کنند

نذار تنها کاری رو که بلد نبودم رو یاد بگیرم نذار معنیه کینه رو بفهم و بذارم روز به روز

تو وجودم ریشه کنه و من مثل یه باغبون خوب ازش مراقبت کنم...

خداجون چی کار کنم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

هیوا جونم باز توش موندم و تو باید کمکم کنی.....این کارو می کنی؟

خدایا یعنی هیوای من بازم میاد و مثل قبل کمکم می کنه؟؟؟؟؟

rainbowlove — Wed, 05 Sep 2007 11:25:18 GMT

لحظه لحظه ی انتظار را با عشق تو میگذرانم و
هر لحظه نام زیبایت را زیر لب زمزمه می کنم،
قلب عاشق من فقط تو را می خواهد و فقط به خاطر وجود توست که می تپد،
روزی که بخواهند مرا از تو جدا کنند قلب من نیز برای همیشه از تپش باز خواهد ایستاد.
کاش می شد بدونی چقدر دوستت دارم تا اینقدر بی رحمانه قضاوت نکنی.

rainbowlove — Sat, 18 Aug 2007 21:51:18 GMT

گاهي كه دلم
به اندازهء تمام غروبها مي گيرد
چشمهايم را فراموش مي كنم
اما دريغ كه گريه ی دستانم نيز مرا به تو نمي رساند
من از تراكم سياه ابرها مي ترسم و هيچ كس
مهربانتر از گنجشكهاي كوچك كوچه هاي كودكي ام نيست

و كسي دلهره هاي بزرگ قلب كوچكم را نمي شناسد
و يا كابوسهاي شبانه ام را نمي داند
با اين همه ، نازنين ، اين تمام واقعه نيست
از دل هر كوه كوره راهي مي گذرد
و هر اقيانوس به ساحلي مي رسد
و شبي نيست كه طلوع سپيده اي در پايانش نباشد
از چهل فصل دست كم يكي كه بهار است

من هنوز ترا دارم

یادم باشد...

rainbowlove — Sat, 16 Sep 2006 19:11:18 GMT

يادم باشد جواب كينه را كمتر از مهر و جواب دو رنگي را كمتر از صداقت ندهم............
يادم باشد بايد در برابر فريادها سكوت كنم
و براي سياهي ها نور بپاشم..
يادم باشد از چشمه، درسِِ خروش بگيرم
و از آسمان درسِ پـاك زيستن..
يادم باشد سنگ خيلي تنهاست…
يادم باشد بايد با سنگ هم لطيف رفتار كنم مبادا دل تنگش بشكند
يادم باشد براي درس گرفتن و درس دادن به دنيا آمده ام … نه براي تكرار اشتباهات گذشتگان
….
يادم باشد زندگي را دوست دارم
….
يادم باشد مي توان با گوش سپردن به آواز شبانه دوره گردي
كه از سازش عشق مي بارد به اسرار عشق پي برد و زنده شد
….
يادم باشد سنجاقك هاي سبز قهر كرده اند و از اينجا رفته اند… بايد سنجاقك ها را پيدا كنم.
يادم باشد معجزه قاصدكها را باور داشته باشم
….
يادم باشد گره تنهايي و دلتنگي هر كس
فقط به دست دل خودش باز مي شود
…
يادم باشد هيچگاه از راستي نترسم و نترسانم
….
يادم باشد زنده ام

نامه ای به خدا...

rainbowlove — Fri, 18 Aug 2006 10:43:18 GMT

سلام بر تو

ای خدا! ای تمام هستی ام سلام

سلام بر تو که حتی از خودم به من نزدیکتری و مرا بهتر از خودم می شناسی.

خدایا!

دیر زمانی است که چشمانم خواب تو را ندیده اند و رویاهایم طعم وصال نچشیده اند

و قلبم آرامش با تو بودن را حس نکرده است.

خدایا، کاش می توانستم در مزرعه چشمان همه مهر بکارم و عشق درو کنم.

راستی! دست هایم کجایند؟

دست هایی که هر روز به درگاهت بلند می شدند و حدیث پیوستن می خواندند.

کجایند دعاهایم که حس پرواز داشتند و بوی باران !

شنیده بودم:((هر وقت باران ببارد، دعاها زودتر براورده می شوند.))

و من برای همین باران را دوست دارم.

خدایا یقین دارم جز نسیم بخشش تو دلم را آرام نمی کند و رنجش را پایان نمی دهد...

پس رحمتت را ارزانی ام دار و باران بخششت را بر دلم بباران...

rainbowlove — Fri, 04 Aug 2006 17:16:18 GMT

نمی خواهم رسد روزی که بی تو زندگی را سر کنم
مرگ عشق را باور کنم
نمی خواهم رسد روزی که تنها در کنار عکس تو
شعرهای کهنه ات را مو به مو از بر کنم
گفته بودم که اگر بوسه دهی توبه کنم
که دگر با تو از این گونه خطاها نکنم
بوسه دادی و چو برخاست لبت از لب من
توبه کردم که دگر توبه بی جا نکنم
از هفت روز هفته شش روزش را به تو میدهم
و یک روزش را نگاه میدارم تا انتظارت را بکشم

rainbowlove — Fri, 21 Jul 2006 10:46:18 GMT

کاش میدانستی از اول ای عزیز
عشق هرگز خوب با من تا نکرد
سرنوشت دردناکم را چرا؟؟؟
هیچ دستی خط نزد،امضا نکرد

                   من پر از فریادهای ساکتم
                   یا درختی در میان یک کویر
                   شعری از جنس صبوری گفته ام
                   تا ابد در واژه های خود اسیر

کوچه کوچه شعر می گویم ولی
واژه واژه مظهر افتادگی
سرنوشت شعرهایم قصه شد
قصه ی روشن دلدادگی

                  بعد از این تصویر تو یک خاطره است
                  غصه را در چشم هایم خوانده ام
                  قلب پر مهر و پر از عشق تو را
                  عذر می خواهم اگر رنجانده ام

rainbowlove — Mon, 19 Jun 2006 12:30:18 GMT

سلام...

سلامی به پاکی بی صداترین فریادها که حرمت سکوت دوستی ها را نمی شکند و به آرزوی وصلش پیوند می زد...

کاش آسمان حرف کویر را می فهمید و اشک خود را نثار گونه های خشک او می کرد...

کاش در قاموس غصه ها معنای سنگین لبخند گم نمی شد...

کاش قلب هامان آنقدر خالص بود که دعا ها قبل از پایین آمدن دست ها مستجاب می شد...

کاش واژه صداقت آنقدر با لب ها صمیمی بود که دیگر برای بیان کردنش نیازی به شهامت نبود...

و کاش مرگ معنی عاطفه را می فهمید.

در پناه نیلوفرانه ای از عشق عاشق بمانید.

آری من بیمارم، بیماری ای که من مبتلا شدم پایانش مرگ است.

تاریخ مرگم را می دانم و منتظر آن می مانم تا فرا رسد.

امیدی ندارم ، تنها امیدم به خداست که دوای دردم را برایم برساند

می خواهم در این لحظات که از مرگ خود با خبرم و می دانم چه زمانی فرا می رسد، وصیتی برای همگان بنویسم

پس بخوانید وصیت مرا در این دفتر عشق...

آهای آدمیان، به چشمان خود بیاموزید که نگاه به کسی نیندازند...

اگر نگاه انداختند، عاشق نشوند...

اگر عاشق شدند، وابسته نشوند...

اگر وابسته شدند، مجنون نشوند...

اگر نیز مجنون شدند، با عقل و منطق زندگی کنند...

آهای عاشقان اینک که پا به این راه دشوار گذاشته اید. با صداقت عشق خود را ابراز کنید

تنها عاشق یک دل باشید و تنها به یک نفر دل ببندید ...

و با یکدلی و یکرنگی زندگی کنید...

آهای عاشقان با تمام وجود عاشق شوید و با اراده و اطمینان پا به این راه بگذارید.

رسم عاشقی دروغ و خیانت نیست، رسم عاشقی صداقت است.

پس سرلوحه و الگوی خود را صداقت قرار دهید.

آهای عاشقان، نه لازم است مجنون باشید و نه فرهاد،بلکه تنها خودتان باشید...همین و بس.

آهای عاشقان صادق باشید و ساده.

عشق را از ته دل بخواهید و انتظار عشق را، حتی تا پای مرگ بکشید.

آهای عاشقان، عشق را برای قلبش بخواهید، نه برای هوس و خوش گذرانی و گذراندن لحظه های زندگی.

با هدف عاشق شوید و با عشق نیز از دنیا بروید.

وصیت من به همه ی عاشقان و آدمیان همین است و همین چند جمله...

ای آدمیان، بیماریه من ناعلاج است

من سرطان دارم... سرطان عشق.

rainbowlove — Fri, 21 Apr 2006 18:00:18 GMT

امشب بغض شکوه هایم ترکیده است

می خواهم شرح سکوتم را برایت بنگارم

التهاب روزهای انتظارم را....

خاموشی شبهای بی قراریم را...

و آوای غمناک مرغ عشقم را....

پس با تمام وجودت ناله هایم را بشنو و به خاطر بسپار

لحظه های پریشانم را با یاد کبوتر هایی که شعر پرواز سر می دهند،نجوایی نیلی می بخشم.

با خاطره روزهای رویش گل های وصلت، خزانم را نوید بهاری دیگر می دهم.

شوق وصال تو دیگر گونه هایش سرخ نیست، دیگر گیسوانش سیاهی را فراموش کرده اند

گفتی:((وقتی میایم که آسمان صاف باشد تا محبتم را بر تو ببارانم،

وقتی میایم که غروب دریا ساکت  باشد


تا عشق طوفانی ام را هدیه قدومت سازم.))

هنوز هم آسمان آبی است و غروب دریا غرق در سکوت....

باورت کرده بودم چون گفته بودی(عشق فرجام یک لبخند و تولد یک حادثه است)

گفتی عشق از تبار باران است و گبوتران عاشق هم خیس از بارانند

گفته بودی وقتی میایی که سرود بهار را نرگسان مست بخوانند ....

وقتی که یاس های سپید حدیث طراوت را بر برگ هایش بنویسند

گفته بودی وقتی میایی که بی کرانگی دریا غرق در سکوت باشد...

وقتی که درس زندگی را از باد آموخته باشی

و محبت را از لبخند، صداقت را از گل سرخ و راز را از گل شب بو...

به احساس وصالمان سوگند همه را آموخته ام

اما تو را در لحظه های ساکت انتظارم گم کرده ام...

یادت هست...؟!؟

عشقمان بهار نبود اما زمستانی بود برای زاییدن بها

رویایمان سپید نبود اما، ظلمتی بود برای سپیده ی سحر

گفته بودی:((گل نرگس را بپرستیم که نوید بخش بهار است،

بهار را مقدس بداریم که سمبل وصال است

وصال را دوست بداریم که مظهر پاکی است

و پاکی را عزیز بشماریم که آرمان کبوتر

پس تو ای مفهوم نیکویی آسمان!

تو ای معنای زندگی!

و ای رنگین کمان آرزو! بیا...!

پس از آن همه ثانیه ها ،دقیقه ها، روزها و سال های انتظارو سکوت بازگرد....

بیا تا بر روی خواب خاک،بر روی آب،بر روی پر پرندگان و بر روی رواق موج بنویسم

بنویسم که زندگی همرنگ کوچه باغ های آیینه است

بنویسم که بوسه همرنگ آه است

محبت همزاد پرواز است

و فراق همان انفجار پی در پی حباب است

بنویسم که نوازش از تبار گونه های خیس است

و حدیث ((دوستت دارم)) آزاده،حصار سینه هاست

هنوز هم در کنار دروازه ی شهر بی قراری هایم،منتظر آمدنت هستم

تو گل نرگس بهارم بودی،هستی و خواهی ماند .

قصه ی شیرین

rainbowlove — Fri, 17 Feb 2006 08:54:18 GMT

سلام به همه ی دوستای خوبم

خیلی وقته که بلاگم آپ نمی کنم و به شمادوستای خوبم سر نمی زنم می خوام که منو ببخشید.

یک شاخه گل به همراه یک دنیا مهر و محبت تقدیم به شما دوستای خوبم. امیدوارم روز

ولنتاین شاعرانه ای رو گزرونده باشین.بهاری باشید و خدایی. عشق همبشه همراه و همدمتون

باد. هیوای من عاشقانه دوستت دارم و ولنتاین تو هم مبارک نازنینم.

مهرورزان زمان های کهن

هرگز از خویش نگفتند سخن

که در آنجا که ((تو)) یی

دیگر آواز بر نیاید از من

ما هم این رسم کهن را بسپاریم به یاد

هر چه میل دی اوست بپذیریم به جان

هر چه غیر میل او بسپاریم به یاد

آه! باز این دل سرگشته ی من

یاد آن قصه ی شیرین افتاد

بیستون بود و تمنای دو دست

آزمون بود و تماشای دو عشق

در زمانی که چو کبک

خنده می زد شیرین

تیشه می زد فرهاد

نتوان گفت به جانبازی فرهاد افسوس

نتوان گفت ز بیدردی شیرین فریاد

کار شیرین به جهان شور بر انگیختن است

عشق در جان کسی ریختن است

کار فرهاد بر آوردن میل دل اوست

خواه با شاه در افتادن و گستاخ شدن

خواه با کوه در آمیختن است

رمز این قصه کجاست؟

که نه تنها شیرین زیباست!

آنکه آموخت به ما درس محبت ،می خواست

((جان چراغان کنب از عشق کسی

به امیدش ببری رنج بسی

به وصالش برسی یا نرسی!

سینه بی عشق مباد!))